მწვადი ქართული ხედვაა შემწვარ ხორცზე — ღორის (ტრადიციულად), ცხვრის ან ხბოს ნაჭრები გრძელ შამფურზე, ნელა შემწვარი ვაზის ნაფოტების ნაკვერჩხალზე, რომელიც კვამლს დამახასიათებელ სიტკბოს აძლევს. ეს გაზაფხულის ყოველი სუფრის ცენტრია.
ისტორია და ტრადიცია
რუსული თუ შუააზიური შაშლიკისგან განსხვავებით, მწვადი განზრახ მარტივადაა შეზავებული: მარინადის, ძმრისა და ძირაკის გარეშე. მხოლოდ მარილი, პილპილი და ნედლი ხახვი გვერდით. ფილოსოფია მარტივია — გემო ხორცისა და ვაზის კვამლისგან უნდა მოდიოდეს.
როგორ მიირთვათ ქართულად
მწვადს შამფურზე ან თეფშზე მიირთმევენ ნედლი ხახვის რგოლებით, ლიმნის ნაჭრითა და ტყემლის ან ნარშარაბის საწებელით. თან უხდება მშრალი საფერავი და ცხელი შოთი.
სად დააგემოვნოთ საუკეთესო
- კახეთის ნებისმიერი საოჯახო სასტუმრო — მწვადი სუფრის სავალდებულო კერძია
- „წისქვილი“ (თბილისი) — სტაბილურად ხარისხიანი მწვადი
- თბილისი–კახეთის გზისპირა საწვადეები — შეკვეთისთანავე ცხელი
- „ბარბარესთანი“ (თბილისი) — შეფის თანამედროვე ინტერპრეტაცია
- ქართული ოჯახის ეზო სოფელში — ნამდვილი გამოცდილება
ხშირად დასმული კითხვები
მწვადი და შაშლიკი ერთი და იგივეა?
მსგავსია, მაგრამ არა იგივე. შაშლიკი მარინადსა და მძიმე სანელებლებს იყენებს; მწვადი მხოლოდ მარილს, პილპილსა და ხახვს — დანარჩენს ვაზის კვამლი აკეთებს.
რომელი ხორცი გამოიყენება?
ტრადიციულად ღორის — ცხიმიანი და მჭლე ნაჭრების ნარევი. არსებობს ცხვრისა და ხბოს ვერსიებიც.
ნახშირზე თუ შეშაზე იწვება?
ტრადიციული მწვადი ვაზის ნაფოტებზე იწვება; ნახშირი უფრო იაფი რესტორნების გამარტივებული გზაა.